البته  باید اذعان داشت که در نهاد هر انسانی همان گونه که کنت اظهار می دارد دو نوع گرایش وجود  دارد نخستین گرایش،  گرایشی به سمت خودخواهی  است این گرایش باعث می شود که انسان برای ادامه ی حیات خود تلاش کند و شخص را وادار به رفع نیاز خود می کند و گرایش دوم  حس دیگر خواهی است اما آگوست کنت به اشتباه غریزه ی جنسی  و میل و کشش جنسی را نخستین اثر دیگرخواهی معرفی می کند حال اینکه این گرایش در سایر حیوانات  هم قرار دارد در حالی که باعث تشکیل اجتماع نمی گردد پس باید موضوع  را در جای دیگری مورد بررسی و تامل نظر قرار داد.

انسان ها فطرتا طالب عدالتند اما علاوه برآن بر طبق گرایش خودگرایانه یا دیگر گرایانه ای که در نهاد هر انسانی وجود دارد  می توان انسان ها را به سه دسته تقسیم کرد عده ای از انسان ها از بدو تولد خودگرا هستندیعنی گرایش قالب در آنها به سوی خودگرایی است. انسان های خودگرا، انسان هایی هستند که همه چیز را برای خود می خواهند . اگر به تاریخ نظری افکنیم نمونه های بسیاری از این انسان ها را خواهیم دید .کسانی مثل چنگیز خان مغول که می گویند وقتی به دنیا آمد در پنجه اش لخته ی خون بود یا دیکتاتورهایی که در طول تاریخ فراوان ظهور کردند هدفی جز خودخواهی و تسلط بر دیگران برای رفع نیاز خود نداشته اند.

 دسته ی دوم انسان هایی هستند که که برای هدایت و راهنمایی انسان ها به سوی خیر و سعادت آمده اند این انسان ها کسانی نیستند جز پیامبران و امامان معصوم و مصلحان بزرگ که هدف و آرزو و آرمان آنها چیزی جز کمک به دیگران برای رسیدن به سعادت نبود.

اما در بین این دو دسته ی خاص، اکثریت انسان ها قرار می گیرند که هم گرایش به سمت خودگرایی در وجودشان نهفته است و هم گرایش به سمت دیگر گرایی و بسته به نوع و شکل  جامعه  آنها به یک سو سوق پیدا می کنند.

ابتدا  می خواهیم به این موضوع بپردازیم که چرا انسان ها تشکیل جامعه داده اند و ببینیم این ادعای ما که « عدالت» را سنگ بنای اجتماع می دانیم تا چه حد درست است؟ آیا همان گونه که دیگران گفته اند نیازبود که  عامل تشکیل اجتماع گردید یا میل درونی یا چیز دیگر.

نظریه ی شخصی من_انسان های اولیه که در ابتدا  به صورت فردی زندگی می کردند مانند هر حیوان دیگری به مرور زمان راه ورسم زندگی و غلبه بر طبیعت را آموختند اما چرا انسان هایی که خودگرا بودند وهمه چیز را برای خود می خواستند حاضر شدند که آزادی خود را محدود ساخته و در قالب جمع و گروه قرار گیرند؟

یکی  از نیاز های اولیه ی انسان نیاز به غذا  برای ادامه ی زندگی است و این نیاز توسط انسان های اولیه به وسیله ی شکار و تغذیه از درختان جنگلی مرتفع می گردید اما به مرور زمان که بر تعداد انسان ها به علت تولید مثل افزوده می گردید دسترسی به این منابع محدود، کمتر و کمتر می گشت و همین امر باعث جنگ و نزاع بین انسان ها بر سر تملک غذا می گردید و طبیعی است که در این میان کسی پیروز بود که قدرت بیشتری داشت اما بدون شک دیگر انسان ها هم حق حیات داشتند و عدالت اقتضا می کرد که سایرین هم از این منابع بهره مند گردند و این خود  عاملی شد برای تشکیل اجتماع و برخورداری همگان از این منابع محدود به طوری که همه  بتوانند زندگی کنند بنابراین پایه ی اولیه ی تشکیل اجتماع ریخته شد و آدمی با مقاومت در برابر حس قوی خودخواهی تن به تشکیل اجتماع و گرایش به سوی دیگر گرایی یا جمع گرایی داد. بر همین اساس  به تدریج گروه های مختلفی تشکیل گردید و بزرگ و بزرگ تر شد اما اصل پایداری که همیشه  در آن ثابت باقی ماند عدالت بود . با این تفاسیر می توان اینگونه  نتیجه گرفت که عدالت سنگ بنای تشکیل اجتماع بود  و به جای« مدنی بالطبع» بودن انسان باید گفت انسان  « عدالت بالطبع» است. زیرا اگر اینگونه نباشد  چگونه است که در هر دوره ای انسان هایی که بر آنها حکومت جور  فرمانروایی می کند به سمت فساد و خودگرایی و یا انزوا و گوشه نشینی کشیده می شوند در حالی که اگر در جامعه ای عدالت حکم فرما باشد حس جمع گرایی و یاری به همنوع رشد وتعالی می یابد. موید این قول من حدیثی از پیامبر اکرم(ص) است که می فرمایند:« الملک یبقی مع الکفر و لا یبقی مع الظلم».